Hola!

Aan sommige mailtjes te lezen, wordt het hoog tijd om mijn blog wat bij te werken. Goed te horen dat hij zo wordt opgevolgd ;-). Bijhouden die handel iedereen!

Ondertussen heb ik voorbije anderhalve week toch wel weer wat meegmaakt, dus alles tot in detail beschrijven gaat me niet meer lukken... Maar ik doe mijn best!

Vorige week zaterdag ben ik met Lien en Elise, de andere Vlaamse chica´s, de ruïnes van San Fransisco in Antigua gaan bezoeken. Een klein uitstapje tussendoor, maar ideaal om een zaterdagnamiddag mee te vullen. Zeker de mooie omgeving met bankjes om te picknicken, nodigen uit om nog terug te keren.
Daarna hadden we het plan opgevat om op het dakterras van Skycafe nog wat Spaans te studeren, maar het mooie weer, de Caipirinha en vooral het prachtige uitzicht op omliggende bergen en vulkanen hebben daar anders over beslist.

De volgende dag ging ik met de vier Vlaamse chica´s naar de vulkaan Pacaya, ongeveer anderhalf uur verder van Antigua. Zalig om in een shuttlebus door Guatemala te rijden en Antigua te verlaten!
Ik kon me voordien niet goed inbeelden hoe een vulkaanlandschap eruitziet, maar ik kan het je zeggen... het is zeker en vast de moeite waard. Op een bepaald moment moesten we een helling naar beneden nemen. Deze lag vol met losse, zachte vulkaansteentjes waardoor je naar beneden kon "skiën". Heel leuk en snel! Misschien toch wel de moeite om dit als nieuwe topsport in te voeren. Count me in ;-).
Ik ben trouwens heel blij voor de kerel die zijn havaïanas nog is gaan omruilen voor sportschoenen...
Na die helling kwamen we in een robuust maanlandschap terecht (voor zover ik weet hoe de maan eruitziet). Op bepaalde stukken voelde je de hitte tegemoet komen en ja... we hebben vuur gezien. Dankzij een uitbarsting van 7 maanden eerder was het nog mogelijk om door wat te "porren" terug wat vlammen aan te wakkeren.
Na een tocht van ongeveer 1,5 uur keerden we dan terug in het donker naar ons busje om richting de douche te rijden en al de zwarte assen af te spoelen.

Eens dan weer maandag keren de dagelijkse bezigheden terug. Voorbije maandag ben ik in een andere Spaanse school gestart. In het begin was het wat aanpassen aan de andere lesmethode van de nieuwe leraar, Juan. Naar het einde van de week was ik meer gewoon aan zijn methode. Soms gaat het er een beetje drilgewijs aan toe, maar het positieve is dat we heel veel mondeling oefeningen maken waardoor ik ook veel nieuwe woorden in de oefeningen tegenkom. Alleszins is het vandaag studeren geblazen want de verleden tijd en reflexieve werkwoorden zijn nog een obstakel. Momenteel krijgt iedereen mijn verhalen maar in “het nu” te horen waardoor het soms verwarrend is. Maar binnenkort, of hopelijk na deze middag ;-), is dat helemaal geen probleem meer!

Wat hier ook steeds en belevenis is, is om tijdens de week naar de markt te gaan. Nu begin ik stilaan de opbouw van de markt door te hebben, die trouwens helemaal is opgebouwd onder lage golfplaten en dus heel donker aanvoelt, maar in het begin heb ik er een paar keer ongewild rondjes gelopen. Maandag, donderdag en zaterdag zijn het de dagen met vers fruit en verse groenten. Ik ga dan twee dagen per week om mijn inkopen en dan begint steeds weer het spel van vergelijken en afbieden. Een tijdsinvesterende onderneming hier! Geef mij maar het systeem van vaste prijzen, zeker als je nog niet weet wat de standaardprijzen ongeveer zijn. Maar het heeft alleszins zijn charmes om hier dus te “markten”.

Ondertussen ben ik ook verhuisd van gastgezin. Ik zit nu heel de andere kant op in Antigua. Veel verder van het centrum, wat dus meer tijd vraagt om te markten, te gaan sporten, …, maar het is wel een leuke buurt. Rustiger en het is gelegen aan een parkje, wat ´s avonds volloopt met jonge koppeltjes en waar je je dus niet onveilig hoeft te voelen ;-).
Mijn kamer is veel groter dan de vorige en ik heb nu een tweepersoonsbed, wat wel aangenamer slaapt. Enkel de gastmoeder is een beetje strenger dan mijn vorige, maar dat is weleens leuk om met twee tegengestelde persoonlijkheden samen te leven. Hier mag ik bijvoorbeeld geen handwasjes doen en moet ik dus voor het minste naar een wassalon. Ook het licht aansteken in de dag is niet toegelaten. Het zonlicht is voldoende, ook op eerder donkere dagen. En geloof me…. ik heb een vrij donkere kamer. Maar dat zijn kleine dingen natuurlijk waar altijd een oplossing voor te vinden is. Maar de tegenstelling tussen beide families viel me meteen hard op.
Voor de rest heb ik zeker geen klagen: het eten is lekker, de andere gasten zijn vriendelijk en ik heb een heel goede kamer.

Op een avond ben ik met Lien en Elise naar de plaatselijke bar “La Esquina” geweest, waar een groepje kwam optreden. Een heel gezellig binnentuintje met leuke stoeltjes, die ik meteen koop als ik ze in België tegenkom! De tuin was goed bezet met buitenlanders en Guatemalteken en vanaf de eerste noot stonden een paar Guatemalteken al meteen sensueel de draaien met hun heupen. Typisch voor hier! Als je op stap gaat, staan de jongens van op een afstand te checken welke griet in aanmerking komt en vanaf dat de beslissing gevallen is, stappen ze erop af en nemen ze de hand om sensueel te dansen. Cliché, maar waar!

Om het weekend in te zetten ben ik voorbije vrijdag een koffietoer gaan doen in een nabij gelegen dorpje. Hierbij kregen we eerst een rondtoer in een museum over traditionele instrumenten en feesten. De gids kon het allemaal heel interessant vertellen en sprak duidelijk, traag Spaans waardoor het ook goed te volgen was. Iedereen was heel enthousiast over haar want na de rondleiding was iedereen relaxed en “zen” :-).
Nadien volgde dan een rondleiding over de koffieproductie en een wandeling door de boomgaard. Indrukwekkend om al die koffiebonen bij elkaar te zien liggen en te beseffen hoeveel werk er achter een tas koffie schuilt. En niets nieuws… maar de kloof tussen rijk en arm is zeker terug te vinden in de koffieindustrie. Om een zak van 45 kilo te plukken, krijgt een arbeider ongeveer 5 Dollar. Als je dan bedenkt wat een winsten de industrielanden erop maken en hoeveel tijd erin kruipt om de bonen te plukken, dan is dat extreem weinig.

Gisteren hebben we dan nog een zalig dagje in Monterrico aan de Pacific Ocean doorgebracht. Om 8 uur ´s morgens waren we vertrokken en we kwamen toe rond 10u. Meteen richting het strand, dat bestond uit donkergrijs zand door vulkaanassen. Daar hebben we wat gerust en enkel pootje gebaad, omdat zwemmen niet mogelijk is door enorm sterke onderstroming.
Tegen de middag zijn we op zoek gegaan naar een restaurantje en dat was voor mij tot nu toe de culinaire hoogstand van de twee weken! Een oude man kwam naar ons met een schriftje waar 4 plats in geschreven stonden. Ik had “Caldo” gekozen, een Guatemalteekse boullionsoep met garnalen die je nog moest pellen en een grote makreel erin. Pure vis! En dat nog met een zalig fris pintje bij. Dat is het leven he! Ik denk dat je in België zeker 25 EUR zou betalen. Ik heb er nu 4 EUR voor moeten neertellen. Top!
Ook de omgeving was super. Als je naar het toilet ging, moest je door de keuken, waar de hond, kippen, kuikens rondliepen en een grote grill stond met een oude casserole op. Dan kwam je in de tuin met nog meer dieren en daar hadden ze wat hokjes gemaakt met toiletten en een douche voor hun kinderen. Echt een belevenis. Dat zijn de plekje die je moet vinden!
Na het eten zijn we dan nog wat gaan wandelen langs het strand en rond 16u hadden we een gids geregeld om door de mangrove te varen met een bootje. Nog een hoogtepunt! Prachtige natuur, mooie vogels en een zonsondergang om nooit te vergeten. Kortom: gisteren was een topdag!

Wat betreft het tienermoederproject heb ik ondertussen een meer rechtstreeks e-mailadres gekregen. Ik wacht nog tot volgende week op antwoord en zoniet, neem ik weer contact op met de Belgische reisbegeleidster die mij het e-mailadres gaf. Hopelijk komt er snel verandering in die situatie! Ik zet alleszins mijn alledaasge bezigheden in Antigua voort en probeer het Spaans verder onder de knie te krijgen.

Zo… jullie zijn nu weer wat op de hoogte. Ik probeer nog wat foto´s voor jullie te posten. Ik hoop dat het lukt!

Adios y nos vemos!

Een week in Antigua... tijd voor een update

Eerst en vooral een kleine rechtzetting in mijn vorig bericht. Een paar aandachtige lezers wezen me op een fout en hebben de test dus goed doorstaan ;-). "Dat de wereld helemaal niet meer klein is in deze tijden" moet natuurlijk het tegenovergestelde zijn. De wereld is klein! Dat heb ik deze week weer kunnen merken. Woensdag 19/1 ben ik naar de opening van een nieuw schoolgebouw in San Mateo geweest, een bergdorpje niet ver van Antigua. Daar waren nog andere vrijwilligers van een paar organisaties aanwezig. Voor mij stonden 4 meisjes waarvan ik merkte dat ze Nederlands spraken. Ik vroeg aan hen of ze van Belgie waren en inderdaad... het waren landgenoten. Ze waren hier ook nog maar juist en blijven hier voor 5 maanden in Guate. Na verloop van tijd kwam het toevallig ter sprake dat ze de zus van een vriendin van mij kennen. Jaja Nena... ik ben hier met Heide haar klasgenoten/vriendinnen! Wel leuk te weten dat hier nog andere Belgen zijn waarmee ik kan afspreken. Dat maakt het hier alles wat makkelijker.

Verder was het weleens fijn om buiten Antigua te komen, omdat het hier heel toeristisch is en je dus niet het echte Guatemala te zien krijgt. Maar "het ECHTE Guate"... Wat is dat? Wat ik gisteren tijdens de opening te zien kreeg, stond me alleszins helemaal niet aan. Voordat alles van start ging, stond ik met 130 kinderen en ouders mee op de speelplaats te wachten. Allez ouders... moeders is beter, want het zijn hier vooral vrouwen die voor de kinderen instaan, gezien de machocultuur. Maar dit ter zijde.
Een jongen gooide een kiezelsteentje naar een hond. De hond jankte en een meisje vond dat grappig. Wat gebeurt dan natuurlijk??? De jongen deed het opnieuw. Uiteindelijk deden een aantal kinderen mee en de moeders lachten er zelf mee. De hond jankte, kroop verder weg en kinderen gingen erachter met takken. Op een bepaald moment nam zelfs een moeder een klein stoeltje en sloeg naar de hond. Ik stond aan de grond genageld en wist niet hoe te reageren. Het voelde als "ik en de hond" tegen de groep, die het doodnormaal vond. Ik knikte "nee" naar een moeder en was aan het twijfelen om erheen te gaan. Maar dan zag ik dat een man met een soort "lits" naar de hond ging. Ik dacht dat hij de hond wou helpen en meenemen. Meenemen deed hij, maar helpen niet... Achter de deur hoorde ik de hond janken en ondertussen lachten alle mensen op de speelplaats. En ik heb niet gereageerd... Het enige wat ik er nu mee kan doen, is erover nadenken hoe dit in het vervolg aan te pakken. Het probleem is dat dit een heel groot cultuurverschil is, wat niet enkel op te lossen is door te zeggen "Dat mag niet". Maar door ertegen in te gaan, laat ik het tenminste niet zomaar gebeuren en sta ik er niet gewoon op te kijken.
Het ECHTE Guatemala... ik was er toch maar zwaar in teleurgesteld. Ook door verhalen van Stijn die vertelde hoe de cultuur, het sociaal leven en de politiek hier in elkaar zitten (waar het woord "onderdrukking" steeds terugkeert), ben ik vandaag gaan inzien dat ik zeker tevreden mag zijn met mijn Belgisch (of is het ondertussen Vlaams?) leven en dat ik me gelukkig mag prijzen bepaalde waarden en normen van thuis te hebben meegekregen, bijvoorbeeld zoals het respect voor dieren. En plots wordt het "gewone" leven van thuis veel specialer voor mij. Stof tot nadenken!

Terug naar mijn dagdagelijkse activiteiten. Sinds maandag 17/1 ben ik van start gegaan met mijn Spaanse lessen. Volgende week verander ik van school omdat deze een betere prijs heeft, maar het is nog afwachten of ik een goede leraar krijg.
In mijn vrije tijd is het echt wel nodig om de lessen na te zien omdat we op 4 uur in de voormiddag veel doen.
Eens je met het Spaans bezig bent, is het heel leuk. Tijdens de les spreken gaat vrij goed, maar als je dan op straat oefent is het veel moeilijker en is het zoeken naar woorden en zinconstructies. Nadien merk ik dan steeds veel fouten. Maar ik heb het geduld en mettertijd zal mijn Spaans taalgevoel hopelijk de juiste kant uitgaan! Het is wel heel vermoeiend om de hele dag een andere taal te spreken. In mijn gastfamilie zitten nu twee Amerikanen (en ze zijn hier zeker niet de enigen!), maar we proberen onderling toch zoveel mogelijk Spaans te spreken. Als we dan eens overschakelen naar Engels doet dat wel deugd.

Deze week had ik 's avonds via Stijn een afspraak met een koppel Nederlanders en twee vriendinnen van hen. Zij waren hier 3 weken, maar zijn al lang bezig met het steunen van projecten. Stijn dacht dat zij mogelijk een project voor mij konden aanwijzen en dus was dit zowat mijn persoonlijke infosessie. Ze vertelden me over een project in Zuid-Mexico (San Cristobal de las Casas) tegen de grens met Guatemala. Het is een project dat verstoten tienermoeders opvangt en waar nog heel veel noden zijn. De vrouw van het project zoekt vrijwilligers en ik heb haar aangeschreven. Ik wacht nog een antwoord af, maar mogelijk is dit een project dat mijn hulp kan gebruiken. Wordt nog vervolgd...

Zonnige groetjes vanuit Antigua!
Elise a.k.a. Elisa tegenwoordig

P.S. Ik heb al regelmatig bericht gekregen dat het niet lukt te reageren op mijn blog. Ik denk dat je je eerst als "Volger" moet aansluiten en dat het dan geen probleem is.

Ik ben er!

Mijn eerste uren in Guatemala zitten er al op. Na een lange vlucht stond Stijn, de Belg waarmee ik contact had, me gelukkig op te wachten en was ik zeer blij dat ik enkel in een taxi moest stappen en voor de deur van mijn gastgezin werd afgezet.

Mijn verblijf is zeker in orde! Een propere kamer met kast, tafel en bed, vriendelijke familie en lekker eten. Ik heb zonet mijn lunch gekregen (een soort bonenpurree, kaas, tortilla en dan nog platanos uit de oven... moet nog eens goed uitzoeken wat het precies is, maar zeker en vast lekker). Deed wel eens goed om tijdens het eten de familie(Nellie, of 'Titi' voor de vrienden, haar man en hun dochters Marie-Sol en Carolina) beter te leren kennen. Ik moet het Spaans echt durven spreken want zo leer ik wel veel bij. En de mensen hebben gelukkig het geduld hier!
Een leuk eet-weetje nog... In Guatemala zeggen ze 'Gracias' (dank u) na het eten als je van tafel gaat en de anderen die nog aan tafel zitten, antwoorden met 'Buen Provecho' (smakelijk eten).

In de voormiddag heb ik gelukkig al, sneller dan verwacht..., met Lode kunnen bellen. Doet goed om, na al die uren en al die nieuwe dingen, iemand vertrouwd (en wie dan nog ;-)!) te kunnen horen. Dat maakt mijn aankomst en het gemis toch al wat makkelijker en doet me beseffen dat de wereld helemaal niet meer klein is in deze tijden.
Daarna ben ik even naar de markt geweest en heb ik nog wat rondgewandeld in de straten van Antigua. Eerste indruk; vriendelijke mensen. Als je op de stoep loopt en je kijkt toevallig in een winkel, krijg je beslist een 'Hola!'.

Hoe mijn volgende dagen eruit zullen zien, weet ik nog niet juist. Alleszins volg ik vanaf maandagvoormiddag Spaanse lessen (waarschijnlijk 5 weken lang) en zal ik stilletjes aan beginnen met het rondkijken naar een project.

Het weer is hier mooi, maar toch wel fris. Te vergelijken met Belgie is het een mooie lentedag met frisse wind, waar een trui aandoen zeker niet te veel is. Maar de zon schijnt en dat doet goed. En... ik kan mijn havaianas nog eens aandoen!

Tot gauw iedereen en houd jullie goed!
Heel veel liefs, x

Gracias!

Exact twee weken voor vertrek hebben de dulle grieten en de, onder ons welbekende, haremleider mij een onvergetelijke verrassing bezorgd! Geloof mij… het maakt m’n vertrek er niet makkelijker op, want het was een avond om blijvend te koesteren.

BEDANKT, jongens! Jullie nieuwjaarsbrieven en fotoboek zijn reeds bijna versleten van het herlezen en herlezen. Kopies gaan mee richting Guatemala om de eenzame momenten, die er ongetwijfeld zullen zijn, wat te verlichten. Ik ga jullie missen en kijk al uit naar het eerste weekend van augustus ;-)!

 Trouwens Klaar... De opdrachten van Den Haag tellen niet meer hé ;-).