Onderweg naar het natuurreservaat Reserva Natura Atitlán in Panajachel. Panajachel is een dorpje ten noorden van het meer dat erg geliefd is bij toeristen.
Een natuurwonder
Nog een natuurwonder ;-). Check die achtergrond!
Uitzicht over het meer vanuit Panajachel
Centraal plein met het kerkje van Panajachel
Voor de verandering eens een rustige markt... sluitingstijd.
Panajachel by night
Eerder die dag ook naar San Antonio Palopó geweest, ten oosten van het meer. Een heel rustig, erg traditioneel dorpje. Onderweg met de pick-up naar daar is al een streling voor de zintuigen! Jammer genoeg had ik geen handen vrij om rechtstaand in de pick-up foto´s te nemen.
Deze man draagt de traditionele kledij van het dorp. Zo heeft ieder dorp zijn eigen typische kledij en kan je als specialist dus zeggen vanwaar de persoon afkomstig is.
Uitzicht op San Antonio Palopó, met de rug tegen de heuvel gelegen.
De inwoners irrigeren de hellingen goed en er zijn vele terrassen aangelegd die op rijstvelden gelijken.
8 maart, internationale vrouwendag... een dag waar hier veel aandacht aan besteed wordt.
De taal op de eerste lijn is het Tz´utujil, een Mayataal die hier nog sterk leeft. Deze is compleet anders dan Spaans met heel veel keelklanken. Niets van te begrijpen...
Momenteel veel politieke aangelegenheden in het straatbeeld, naar aanleiding van de presidentsverkiezingen op het einde van het jaar. Meer dan 20 politieke partijen nemen deel. Maar uiteindelijk blijft Guate steeds met dezelfde kloof tussen rijk en arm leven. Een tiental rijke families hebben hier op politiek vlak alles in handen (bijvoorbeeld een hotelketen of Pollo Campero, de Guatemalteekse McDonald´s met als centraal concept... hoe kan het hier ook anders?... kip). Indien tegen hen wordt ingegaan, worden mensen met geld gemanipuleerd en wordt hen zo het zwijgen opgelegd.
Kerkje van Santa Catarina Polopá, ook een dorpje ten oosten van het meer.
Wevende vrouw, een belangrijke broodwinning hier.
Verkoop van geweefde doeken. Je kan er hier niet naast kijken.
Santa Catarina Polopá
Gisterenavond, onverwacht een processie door de straten dankzij het begin van de veertigdagentijd. Zeven weken lang zal dit elke vrijdag plaatsvinden.
Achter de processie... de elektriciteit
Vers van de pers! Deze morgen (écht ochtend, om 4u vertrokken...) de Indiaanse Neus beklommen, een uitzichtpunt over heel Lago de Atitlán.
Stevig wandelingetje om de dag mee te beginnen, zeker met enkel een banaan in de maag. MAAR zeker en vast de moeite! Een prachtige ervaring om daar de zon te zien opkomen.
En om nog wat meer jaloezie te wekken ;-)... we hadden geluk dat we enkele erupties van de vulkaan Pacaja, die ik eerder had beklommen, konden zien in het donker. Een mooie oranje gloed...
De bovenste groep lichtjes is San Pedro, daaronder ligt San Juan.
Al wat meer licht... Let op het lichtpunt boven aan de hemel, vermoedelijk Venus.
De eerste vulkaan die je ziet is San Pedro. Helemaal in de verte zie je de Pacaja.
Ja... en daar is ze.
Verder onderweg naar de top van de Indiaanse Neus.
Op de top van de Indiaanse Neus, met het meer uitgestrekt ervoor.
Jammer van het licht, maar een bewijs dat dit geen foto´s van Google zijn ;-).
Door het hevige regenseizoen vorig jaar (met o.a. orkaan Agatha) is het meer een vijftigtal meter uitgebreid. Ondertussen zijn dus enkele landbouwvelden nu een deel van het meer. Je ziet de bomen en het gras in het water...
Mogelijk schuift het meer dit jaar nog verder op.
De Indiaanse Neus van een andere kant bekeken. Het bovenste puntje van de berg is de neus.
Waarom "Indiaanse Neus"? Draai je hoofd 90 graden naar links en gebruik wat verbeelding... Dan kun je in het bovenste gedeelte van de berg een gezicht zien en het topje is de neus.
Bezoek weefcoöperatie Asociación de Mujeres de Color. Van de bloemen die de ´mujer´ vasthoudt, maken ze katoen om te weven. Deze oranje bloem zal een blauw-grijze katoen geven.
Het koken van de bloemen, een deel van het productieproces.
Een weefmachine.
